Διαβάζω ένα βιβλίο αυτόν τον καιρό και θα ήθελα να το προτείνω σε όλους, ιδιαίτερα τους φοβικούς της παγκοσμιοποίησης. Λέγεται ‘Το Λέξους και η Ελιά’ του Τόμας Λ. Φρίντμαν.

Αναλύει το πώς λειτουργεί η παγκοσμιοποίηση, τι προσφέρει, τι απαιτεί, ποιες είναι οι παγίδες και πώς να τις αποφύγουμε. Μ’αρέσει πολύ που μιλάει και για δημοκρατική ωρίμανση της κοινωνίας, πολιτιστική αλλά και οικολογική συνειδητοποίηση των λαών κάθε κράτους.

Έχει βέβαια γραφτεί πριν από 10 χρόνια, αλλά τα περισσότερα υποθέτω ισχύουν και σήμερα. Δεν ξέρω κατά πόσο η κρίση των τελευταίων ετών θα άλλαζε τα πράγματα που βλέπει ο συγγραφέας τα πράγματα σήμερα, αλλά δεν πιστεύω ότι κρίση αλλάζει την ανάλυσή του. Παρόλα αυτά όταν το τελειώσω θα ψάξω να βρω αν έχει γράψει κάτι πιο καινούριο.

Μου τη δίνουν οι γκρίνιες.Ανεξαρτήτου προέλευσης.

Η ταξική γκρίνια «άτιμη κοινωνία, άτιμη ζωή,  μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αααααδιιιίκησες. Το σουβλάκι κρύωσε μέχρι να μου το φέρουν σπίτι.».

Η συνομωσιολογική γκρίνια «εμ βέβαια. αφου τα έχουν όλα κανονισμένα μεταξύ τους, και που ξέρεις ποιος άλλος κρύβεται απο πίσω…!»

Η γκρίνια της οικολογίας και των κινημάτων «… εμ βέβαια κατεβαίνουν όλοι οι ασυνείδητοι με τα τζιπ στο κέντρο της αθήνας, πως να διατηρηθεί το περιβάλλον σε μια ισορροπία? Πρέπει να ενδιαφερθούμε όλοι, ΟΛΟΙ!.. » (η φωνή ακούγεται από το διπλανό γυαλιστερό Cayenne)

Η συντηρητική γκρίνια » με αυτά που βλέπουν τα παιδιά στις τηλεοράσεις που να μάθουν τι θα πει σεβασμός! … Σε τι κοινωνία θα φέρουμε τα παιδιά μας; »

Η γκρίνια που έρχεται με γραμμή «… είναι τα γνωστά ντόπια και ξένα συμφέροντα, οι κεφαλαιοκράτες που εφαρμόζουν αντιλαικές πολιτικές, και γιαυτό δε βρίσκω θέση πάρκιγκ»

Η φιλελεύθερη γκρίνια «… φυσικά το λεοφορείο άργησε επειδή είναι κρατικό και δεν είναι ιδιωτικό.Επίσης είναι τίγκα στον κόσμο. Και γιατί δε φτάνω να χτυπήσω το εισητήριο; Γιατί ο δίπλα δεν έβαλε αποσμητικό; εμ βέβαια όλοι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι…»

Η αναρχοκαπιταλιστική γκρίνια » .. μα που να βρείς θέση πάρκινγκ στους κρατικούς δρόμους. Αν όμως τους ιδιωτικοποιήσουμε τότε θα …»

Η φιλοαμερικάνικη γκρίνια «… εμ βέβαια μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά, στην Αμερική που ήμουνα κανείς δεν … Όλοι …»

κλπ κλπ

Γκρρρρ!

Δεν είναι πιο απλό αντί να παραπονιόμαστε συνέχεια, να κάνουμε τη δουλειά μας;

Ε μα πια!

Πολύ γουστάρω αντικειμενικές και σε βάθος αναλύσεις διεθνών γεγονότων από την Ελευθεροτυπία. Τη βρίσκω ρε παιδί μου. Νιώθω σαν να πετιέται ένας τύπος μπροστά μου και να μου λέει με ύφος «εγώ θα σου πω τι έγινε,γιατί εγώ τα έμαθα όλα…!».

Και του λέει μετά ο Μπους, «Κοίτα εδώ ρε Τσάβες γιατί εγώ θα ….»

Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στην Κύπρο αφού τον κάλεσανε από εκεί πρώτα. Δεν πάει και ακάλεστος, είπαμε. Ψάχνει το μαγικό φίλτρο που θα τον κάνει πρωθυπουργό στην Ελλάδα – πάει στο ΑΚΕΛ για να του εξηγήσει πόσο και κάθε πότε θα πίνει.

Δήλωσε ότι «Υποσχεθήκαμε στους συντρόφους μας στην Κύπρο ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μετατρέψουμε και στον ελλαδικό χώρο την Αριστερά σε πρωταγωνίστρια δύναμη στις πολιτικές εξελίξεις»

Τα πήρε λίγο βέβαια ο Alexis γιατί το κυπριακό κοινοβούλιο θα εγκρίνει την Συνθήκη της Λισαβώνας, αλλά εντάξει μετά ξαναγίνανε φίλοι. Τα πήρε και επειδή το ΑΚΕΛ είναι πιο πολύ φίλοι με την Αλέκα και όχι με αυτόν. Αλλά εντάξει, το ξεπέρασε.

Εγώ θεωρώ ότι πέρα από τα κυπριακά, ο Σύριζα θα πρέπει να αποκτήσει την εξής γραμμή και στα επόμενα λίγα χρόνια ο Alexis θα είναι στο Μαξίμου:

  • Είμαστε αυθεντικοί αριστεροί. Όχι ψεύτες όπως του ΠΑΣΟΚ. Δεν έχουμε και κονσερβοκούτια όμως όπως το ΚΚ…
  • Δεν έχουμε φάει τίποτα από μίζες. Είμαστε αγνοί. Πολύ αγνοί.
  • Ο Αλέξης είναι καλό παιδί. Δεν είναι ο καταλληλότερος για γαμπρός της κόρης σας; ε; για πρωθυπουργός της χώρας; ε; ε; έχει και μηχανή!
  • Κάθε μήνα να μαζεύουν έναν έρανο, να δίνουν κάτι στον Γιωργάκη…Όσο καταρρέει το ΠΑΣΟΚ, τόσο καλύτερα για τον Alex!
Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. (άρθρο 4 του Συντάγματος)“Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε?” (αντεπιχείρημα λαμόγιου)

Είναι νομίζω κοινό μυστικό ότι καθένας με αρκετή ισχύ μπορεί να παρακάμψει οποιοδήποτε νόμο του ελληνικού κράτους. Κι αν αυτό είναι μερικές φορές εφικτό και στις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες, τουλάχιστον εκει η τιμή είναι τόσο υψηλή που επιτρέπει την ύπαρξη μόνο περιορισμένου αριθμού λαμόγιων.

Εδώ η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η νόμιμη τάξη είναι τόσο φτηνές οπού η παρανομία είναι ο κανόνας και η νομιμότητα η εξαίρεση…

Υπάρχουν κάποιοι που φοβούνται την ανάπτυξη και την πιο ομοιόμορφη κατανομή του πλούτου; Σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο της Καθημερινής, ναι.

Ποιοί είναι όμως αυτοί που μιλάνε περισσότερο για την επικινδυνότητα της νέας τάξης πραγμάτων; Αλλά παρόλα αυτά επιμένουν πως οι πολιτικές τους θα είναι ωφέλιμες; Ωφέλιμες για ποιον και με ποιον τρόπο τελικά αν δεν θέλουν όλα αυτά τα οποία συνεπαγέται η ανάπτυξη και μοιάζουν με βουνό απροσπέλαστο όταν τα παραθέτει κανείς με τον τρόπο που τα δίνει ο παρακάτω δημοσιογράφος;

Τεράστιες οι επιπτώσεις από την αύξηση της μεσαίας τάξης

Μου άρεσε αυτό το ποστ στο Oxygono blog: Η ελπίδα του αύριο, τα παιδιά του δημοτικού.Συμφωνώ σχεδόν σε όλα!

Και το συμπέρασμά μου θα το έγραφα ως εξής: τα παιδία του δημοτικού (ίσως και του γυμνασίου) σήμερα ζουν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους στο internet. Και αυτό μας δημιουργεί ελπίδες ότι δεν θα αποκτήσουν την νοοτροπία που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία – την νοοτροπία που μας κρατά, ιδίως σε ορισμένους τομείς, δεμένους στη μετριότητα.Net Children

Οι νέες γενιές μαθαίνουν να δημιουργούν ομάδες σε εθελοντική βάση και να συνυπάρχουν σε κοινότητες που στηρίζονται σε κάποιες αξίες. Είτε μιλάμε για fora , είτε για ομάδες στο Counterstrike και στο WOW. Και συμπληρώνοντας (αν όχι αντικαθιστώντας) τα παιδιά της γειτονιάς που παίζουν μπάλα, οι ομάδες αυτές παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού ή εφήβου. Αισθάνεται έτσι την ένταξη σε μια κοινότητα και διδάσκεται στην πράξη τον σεβασμό στους συμπαίκτες, την υπεράσπιση της ομάδας, κ.τ.λ.

Αναπτύσσεται εκ των πραγμάτων και ένας σεβασμός σε εκείνους που γνωρίζουν πολλά για το Internet. Οι «geeks» – σε αντίθεση με τους μαθητές που γνωρίζουν περισσότερα – απολαμβάνουν την εκτίμηση των περισσοτέρων χρηστών του διαδικτύου!

Η γενιά αυτή είναι μια γενιά που ξέρει να μιλά και να γράφει αγγλικά (ίσως με περίεργους όρους…), αλλά όχι να απομνημονεύει λεξιλόγιο ή γραμματική. Ακόμη, είναι μια γενιά που γνωρίζει να σέβεται τους ανθρώπους που ζουν σε άλλες χώρες. Τα παιδιά που έχουν φίλους από το εξωτερικό θα δυσκολευτούν να δεχτούν τα στερεότυπα που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενες γενιές για τους ξένους.

Είναι τέλος και ίσως σημαντικότερο από όλα μια γενιά που γνωρίζει ότι … δεν γνωρίζει, αλλά ότι μπορεί να μάθει! Είναι τα παιδιά που έχουν διαβάσει αντίθετες απόψεις, διαφορετικά άρθρα, αντιφατικές πηγές. Που δεν βασίζεται σε μια ομογενή πληροφόρηση – τύπου τηλεόρασης – αλλά γνωρίζει ότι για κάθε θέμα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και εκεί απαιτείται η κριτική σκέψη για την απόρριψη ή όχι των εισερχόμενων πληροφοριων.

Αυτή τη γενιά στον πραγματικό κόσμο δέχεται ενδεχομένως την χειρότερη εκπαίδευση της Ευρωπαικής Ένωσης, ζει σε ένα υποβαθμισμένο αστικό περιβάλλον και έχει περιορισμένες ευκαιρίες για γνώση μέσα από το σχολείο. Παράλληλα ζει σε έναν «επίπεδο» (κατά Thomas Friedman) εικονικό κόσμο γεμάτο προκλήσεις και ευκαιρίες. Και οι εμπειρίες που αποκομίζει από εκεί είναι πολύ πιο σημαντικές από πολλές ώρες στα θρανία. Γιαυτό μπορεί να είναι η γενιά που θα απελευθερώσει την χώρα οριστικά από την μιζέρια.

Fuyumi Kotani

costas

137370798_98c34e3cb5_b.jpg

mathiou

Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
The smallest minority on earth is the individual. Those who deny individual rights cannot claim to be defenders of minorities. – Ayn Rand